Kun je onthaasten op Waddeneiland Borkum?

Wie liefhebber is van de Waddeneilanden, kent het bijzondere gevoel dat een eiland je geeft. Meteen op de boot ben je los van thuis en alles wat je bezighoudt. Met de wind in je haren en je blik op oneindig, treed je direct een andere wereld binnen.

Al vanaf mijn jeugd ben ik dol op dit gevoel. Met Schiermonnikoog bovenaan het rijtje. Vroeger vooral omdat ik tot mijn 18^e in Groningen woonde, maar nu vanwege de kleinschaligheid, en de unieke, authentieke sfeer. De prachtige kenmerkende eilander huisjes uit de vroege 18^e eeuw met hun zandgele steentjes, het feit dat er geen auto’s mogen rijden, waar vind je dat nog?

De Waddeneilanden zijn uniek om de rust, de authentieke cultuur, uitgestrektheid en de veelzijdige natuur.  Niet voor niets heeft de Waddenzee de UNESCO Werelderfgoed status. Je zou er spontaan een vogelaar van worden.

De trein brengt je helemaal tot aan zee op het eiland Borkum

Er is een eiland waar ik met Henk nog nooit geweest was, en dat is Borkum, een eiland van onze oosterburen. Het ligt zo vlakbij Schier, en is zo makkelijk aan te reizen, dat we geen idee hebben waarom we daar niet eerder geweest zijn.

Midden in de herfst, begin november, gingen we er een paar dagen heen. We zochten een appartement en bij het boeken viel meteen al op dat er zoveel keuze is. Borkum blijkt een heus dorp met 5000 inwoners. En de vele toeristen hebben horeca nodig en willen geld uitgeven. Dat had ik niet voor ogen bij het vooruitzicht. Maar de nieuwsgierigheid won, we wilden ervaren of het ons wel of niet zou bevallen, en of we ernaar terug zouden gaan.

Je kunt met de trein helemaal tot het allerhoogste Noordelijkste stukje van Groningen komen, Eemshaven. Het is natuurlijk gewoon Nederland, maar hier is meteen alles al Duits. De vertrekhal, de boot, je bent meteen in het buitenland. De bootreis duurt 50 minuten, net zo lang als naar Schiermonnikoog. Duitse reizigers stappen massaal in Eemshaven aan boord, want vanuit Emden is het tweeënhalf uur varen.

‘Aangekomen op het eiland, kreeg ik bij de aanblik van de haven al spijt.’

Rugzakken en rolkoffers

Duitsland neemt schoonheid niet zo nauw, zo lijkt het. Aangekomen op het eiland, kreeg ik bij de aanblik van de haven al spijt. Hoe kunnen we hier ooit genieten van dat wat je van een eiland verwacht? ‘Niet te snel oordelen’ vermaan ik mezelf. Dit is alleen maar de aankomst, en de rest zal vast beter zijn.

Vanaf de boot kun je meteen het treintje instappen die je naar het dorp brengt. Dat is heel uniek, een treinspoor op een Waddeneiland. Heel bijzonder, en reuze makkelijk. Grappig om te zien dat wij de enige toeristen zijn met een rugzak en bergschoenen, de rest van de gasten komt met een rolkoffer.

Eenmaal geïnstalleerd in ons appartement hadden we, voordat de zon onder zou gaan, nog genoeg tijd om het strand te bekijken. Vanuit ons raam keken we uit op de donkerbruine Nieuwe Vuurtoren, een van de drie vuurtorens die dit eiland rijk is.

Het dorp ligt vlak aan zee, dat is een groot pluspunt. Eén straatje uit, langs de vuurtoren, en je staat aan zee. Dat was een aangename verrassing. De panden aan zee doen denken aan de skyline van Scheveningen of Zandvoort. Weliswaar niet zo hoog, maar wel heel forse hotels met meerdere verdiepingen, voor een eiland wel groot. Wat een drukte als je denkt aan onthaasten. Gelukkig is het november en is het niet zo druk.

Vroeger was Borkum een kuuroord waar de rijke stedelingen kwamen voor de gezonde zeelucht.

Vroeger was Borkum een bruisende, mondaine badplaats. Een kuuroord waar de rijke stedelingen kwamen om de gezonde zeelucht in te ademen. Er staan nog diverse klinieken en kuuroorden pal aan zee, die werden gebouwd voor mensen met luchtwegproblemen.

Het dorp heeft aan de westkant een hele brede betonnen boulevard waar het in de zomer flink druk zal zijn. Vele terrassen naast elkaar, en een oude muziektent. Nu was daar niets te beleven, maar ik kan me voorstellen dat in het zomerseizoen daar wel een gezellige sfeer is.

Na een paar minuten waan je je in een compleet andere wereld.

Lopen met je ogen dicht

Omdat we vooral voor het wandelen en de brede stranden kwamen, liepen we richting het noorden. En al na een paar minuten waan je je in een compleet andere wereld. Er was niemand, op een paar Nordic Walkers na. Wat een ruimte heeft dit Noorderstrand, het is bijna net zo breed als dat van Schiermonnikoog. We hebben een poosje met onze ogen dicht gelopen. Zo raar en leuk dat dat kan!

Deze wereld is zo anders dan het drukke dorp, wat ook behoorlijk gedateerd is, en niet altijd even goed onderhouden. Dat geeft – zeker in november – een wat trieste aanblik. Maar de natuur, de zee en het strand, zij kunnen niet verloederen, en geven volop wat ze te bieden hebben. Rust en ruimte.

Dat kan hier nog, een vitrine uit de de jaren 60, maar wel met zes soorten zelfgemaakte taart.

Het pad terug door de duinen was volledig bestraat. Geen smalle kronkelige schelpenpaadjes, maar een heel praktische route voor fietsers naar het oosten. Er zijn een aantal strandtenten die in de duinen liggen, wat eigenlijk meer ‘horecagebouwen’ zijn. Een ander soort authentiek, want hier heeft decennialang de tijd stilgestaan. Dat kan hier nog, een vitrine uit de de jaren 60, maar wel met zes soorten zelfgemaakte taarten. Een ouderwetse suikerpot op tafel met een kanten kleedje. Het heeft wel wat, en dat vinden anderen ook, want het zat er bomvol.

Adembenemende ruimte op het strand

De laatste dag werd de ruimte op het strand door de mist groter in plaats van kleiner. Je kon je 360 graden omdraaien en niemand zien. Op zo’n grijze dag kom je al die tijd maar een paar wandelaars tegen. Dit was de uitgestrekte, adembenemende ruimte die we zochten. Het kan dus toch, ook op Borkum.

Dit was de uitgestrekte, adembenemende ruimte die we zochten.

Langzaamaan genoten we toch van onze dagen op dit eiland, al wandelend, van noord naar zuid en weer terug. We namen de veel te grote hoeveelheid aan restaurants, kleding- en souvenirwinkeltjes op de koop toe. We genoten van de zachte novemberzon, de bakens in de duinen en de steeds veranderende luchten boven ons. Zelfs van de brede, betonnen boulevard met de terrassen, waar we heel langzaam met een dekentje over de benen de zon in de zee zagen zakken.

De volgende keer wordt het weer Schiermonnikoog of Vlieland. Weg van de massa, terug naar de kleinschaligheid en de eenvoud. Want daarin ligt voor ons toch de echte Waddenkracht.

—